فیلم ,ساخت ,مستند ,ارباب ,جمشید ,مردان ,ارباب جمشید ,مردان ارباب ,خنداندن مردم ,دوست داشتنی ,مستند مردان ,مردان ارباب جمشید ,مستند مردان ارباب

منبع : سایت نقدسینما

https://moviereviewmag.com/4361



ترحم است در آن کس که می خورد غم ما*

 

وارد دیزی سرای مرمر می شویم ،در میان صدای قل قل قلیان و استکان نعلبکی ها پای میزی می رویم که دورش هفت هشت مرد نسبتا مسن نشسته اند و خیلی سریع درمی یابیم که بحث ساخت یک فیلم مطرح است ، تقسیم نقش ها و تنظیم روند ساخت ، به سادگی سرکشیدن یک چای آلبالو صورت می گیرد و بازیگران که به علاوه ی کارگردان ، تمام عوامل را تشکیل می دهند با هم قرار می گذارند فردا هشت صبح ارباب جمشید. هزینه ی ساخت فیلم هم با چک و چونه فراوان حدود 800 برآورد می شود که بیننده با خود فکر می کند : منظور آنها 800 میلیون تومان است دیگر ؟! منطقی نیست ! با 800 هزار تومان هم که فیلمی نمی شود ساخت ، پس قضیه حتما یک شوخی است ... این نمای آغازین مستند مردان ارباب جمشید ساخته ی پگاه آهنگرانی و درنا مدنی است ، یکی از آثاری که مخاطبان این دوره جشنواره به خاطر نام کارگردانانش هم که شده مشتاقند آن را ببینند.

چیزی که تماشاگر را تا انتها پای فیلم نگه می دارد تبدیل همین شوخی ساده به واقعیت و مهم تر از آن شخصیت های دوست داشتنی هستند ، تعدادی هنرور به معنای واقعی عشق سینما که هیچ گاه در فیلمی بیشتر از یک سکانس بازی نکرده اند و با این رویا که نقش اول فیلم باشند روزگار می گذرانند. در ادامه حدود 30 دقیقه از تلاش این گروه دوست داشتنی برای ساخت فیلم هایشان با کمترین امکانات و حتی بدون قصه و دوربین معمولی فیلمبرداری ولی همراه با عشق و علاقه بسیار روایت می شود و شوخی های فراوان ذهن مخاطب را از اصل موضوع دور و او را سرگرم می کند. اما بحث بسیار مهمی که اگر هم در سینما چشممان را بر آن ببندیم در میز نقد نمی توان از آن غافل شد چرایی یا همان هدف ساخت این مستند و بررسی رابطه ی شیوه ی روایت با آن است. قطعا خنداندن مردم و سرگرم کردن آنها باعث ساخت چنین مستندی نشده ، در درجه ی اول چیزی که می تواند هدف سازندگان باشد که اتفاقا امیدواریم این طور هم باشد برآورده کردن آرزوی این هنروران و یادآوری آنها به جامعه است ، که مهدی هاشمی چند سال گذشته در افتتاحیه جشنواره فجر به خوبی آن را انجام داد -صحنه ای که در مستند هم آمده- اما طرز روایت این مستند نتیجه ی دیگری می دهد ، در تمام طول فیلم فقط سطح ماجرا بررسی می شود ، سطحی که باعث می شود مخاطب دقایقی بخندد و در عین حال نگاهی ترحم آمیز به شخصیت ها داشته باشد که اوج این حس را می توانیم در صحنه ی آخر و در مواجهه تماشاگر با ممدلالی سرگردان شاهد باشیم ، چقدر صحنه تلخی است و افسوس که ممدلالی داستان ما با همین تلخی در جامعه رها می شود. وظیفه سینما بیشتر از این که به تصویر کشیدن زیبایی ها و زشتی ها یا حتی خنداندن مردم باشد درمان دردهاست و ای کاش که تنها درد مردان ارباب جمشید ساختن فیلم خودشان بود و به همین راحتی درمان می شد ولی واقعیت این چنین نیست.

نگاهی گذرا هم داشته باشیم به مسائل تکنیکی فیلم ، فیلمسازان به طور کلی سینما را می شناسند اما به ناگزیر ایراداتی هم در کار هست مثلا در نمای معرفی مردان در دیزی سرا کلوزآپ هایی آشفته و بی مورد می بینیم که البته به مرور کمتر می شوند ، نورپردازی مکان هم شاید به علت کمبود امکانات یا هر دلیل دیگری مناسب نیست که آن هم به خاطر مستند بودن اثر قابل توجیه است. گهگاه در تصویر شاهد پرش هایی هستیم که به نظر قابل حل می آیند و ای کاش در نسخه های آینده برطرف شوند. در اواخر کار دیالوگ گویی ها و همچنین برخی صحنه ها طولانی می شوند بدون این که فیلم را جلو ببرند و مشکل دیگری که گریبان گیر قسمتی از تصاویر فیلم است سیاه و سفید بودن بی دلیل آنهاست بدون آنکه مفهومی را منتقل کند یا فضای خاصی بسازد. در مجموع علیرغم نقص های بیان شده مردان ارباب جمشید از نظر تکنیکی یکی از آثار قابل قبول جشنواره امسال است اما صد حیف که حس درستی به تماشاگر منتقل نمی کند و چیزی که تا مدت ها همراه بیننده می ماند همان حس دریافت شده است نه هدف سازندگان.

 

پارسا زهره ای 15 آذر 95

 ---------------------------------------

*صائب تبریزی با تغییر

منبع اصلی مطلب : دیدن
برچسب ها : فیلم ,ساخت ,مستند ,ارباب ,جمشید ,مردان ,ارباب جمشید ,مردان ارباب ,خنداندن مردم ,دوست داشتنی ,مستند مردان ,مردان ارباب جمشید ,مستند مردان ارباب
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پو اس ام اس : نقد مستند مردان ارباب جمشید